Lynn & Gary vertellen
 
 
Lynn en Gary vertellen ...
 
Lynn en Gary zijn de uitbaters van fietsenwinkel Cyclogical in Quesada. Ze verkopen en herstellen niet enkel fietsen, hun leven staat volledig in het teken van alles wat met fietsen te maken heeft.
 
Regelmatig willen zij ons laten meegenieten met hun avonturen. De ene keer heel plezant, een andere keer helaas een droevig verhaal, maar keer op keer aangenaam om te lezen.
 
Veel plezier met hun avonturen.
Het team ”Cyclogical” komt elke dinsdag- en donderdagavond om 17.30 uur en op zondagochtend om 8.00 uur bij elkaar. We rijden een 90 tot 120 kilometer tegen een gematigd tot snel tempo. Heb je zin in deze uitdaging, kom gerust langs en doe mee. Zoek je een manier om je conditie, rijvaardigheid en snelheid te verbeteren en kijk je uit naar een nieuwe groep vrienden om mee te trainen? Kom mee en probeer het eens of bel Gary op 0034 637 487 377.
Veel plezier met hun avonturen.
 

Coll de Rates (Tarbena)

 

In juni van dit jaar hadden we een groep Denen die vijf van onze Pinarello racefietsen huurden en ze vroegen ons om hen eens mee te nemen op een van onze ritten.  Op donderdagavond sloten ze aan bij onze gebruikelijke trainingsrit rond Rebate, Torremendo en Hurchillo. Op vrijdag namen we hen mee voor de klim naar Hondon de las Frailes. Zaterdag vergezelden ze ons bij een lokale wedstrijd in Ibi “Tour de Juguette”.  Zondag waren ze zo uitgeput dat ze vriendelijk bedankten voor de zondagsrit.

 

 

Maandagochtend waren we opgewekt en vroeg uit de veren. Ik laadde de fietsen in de camionette en bracht de jongens naar Altea. Daar parkeerde ik en we vertrokken op weg naar het Sierra de Bernia gebergte. We fietsten van daaruit naar Callosa d’en Sarria. Vervolgens volgden we de weg naar Guadalest. Dat is een klim van categorie 3 over een afstand van 6,3 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 4%. Met de vele steile beklimmingen en haarspeldbochten is het moeilijk om een goed ritme aan te houden. Na een koffie en tostada in het dorp vatten we de terugtocht aan. Het was een fantastisch snelle afdaling helemaal terug naar Callosa d’en Sarria. Daar sloegen we linksaf en reden we voorbij les Fonts de l’Algar (prachtige watervallen en poelen om in te duiken, zeker een bezoek waard). We volgden deze weg verder omhoog en omhoog, door Bolulla en Tarbena. Daar sloegen we linksaf en namen de bochtige weg naar Castell de Castells. Het was een schitterende weg met weinig verkeer.

 

 

Met de snelheid waarmee we reden, kwamen we al snel aan in het dorp Parcent aan het begin van de klim van de Coll de Rates. Dit is de beroemdste klim van de Costa Blanca. Het is een klim van categorie 2 over een afstand van 6,5 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 5%. Al kronkelend en draaiend klommen we 356 meter helemaal naar de top. Deze klim kwam reeds vele keren voor in La Vuelta en in de Tour of Valencia. Dit is de klim die iedereen, gaande van beginnende fietsers tot professionals doen wanneer ze aan de Costa Blanca zijn. Het is zeker niet de steilste of langste klim in de regio maar om een of andere reden heeft de beklimming vanuit Parcent iets mysterieus. Na de eerste aanloop begon het echte klimmen met een lange en zachte bocht naar rechts vooraleer de weg omhoog, hoger en hoger begon te kronkelen en te draaien. Het leek een constante opeenvolging te zijn van hoeken en haarspeldbochten. In de eerste vier km was er nauwelijks een recht stuk weg. En dan, plotseling na een mooie U-bocht naar links kwam het moeilijkste deel van de Coll de Rates. De weg werd rechter. We lieten de bergen langs onze rechterkant achter ons en kregen een absoluut prachtig zicht aan onze linkerkant. Je had de neiging om te vertragen om zo langer van het uitzicht te kunnen genieten. In de verte kon je precies zien waar je naartoe moest en het leek helemaal niet dichtbij te zijn.

 

 

Eenmaal boven aan de top kon je jouw foto laten maken bij de verschillende borden of het uitkijkpunt. Er was ook een café waar je jouw batterijen terug kon opladen. Als je deze klim nooit eerder gedaan hebt dan is het zeker een die je nog moet doen. Daarna wil je het gewoon meer en meer. Mijn Deense groep hoopt om volgend jaar terug te komen en dezelfde route omgekeerd te doen.

 

 

 

Team "Cyclogical" komt elke dinsdag- en donderdagavond om 17:30 uur en zondagochtend om 8 uur bij elkaar en rijden tussen de 90 en 120 km in een gematigd tot snel tempo. Dus als je zin hebt in een uitdaging, kom dan mee. Wil je je conditie, rijvaardigheid en snelheid verbeteren en heb je ook zin in een nieuwe groep vrienden om mee te trainen, waarom probeer je het dan niet en bel Gary op +34 637 487 377.

 

 

 

 

Quebrantahuesos 2019

 

De “Quebrantahuesos Marcha Cicloturistica” of de “Beenbreker” zoals deze wedstrijd wel vaker genoemd wordt, is een zeer lange en heftige wedstrijd doorheen de Spaanse en Franse Pyreneeën over een afstand van 205 kilometer met bijna verticale beklimmingen van 3500 meter. Het is ongetwijfeld de grootste en moeilijkste wedstrijd die meestal elk jaar de derde zaterdag van juni plaatsvindt. Op de route staan vier beklimmingen: Col Du Somport, Col Du Marie Blanque, Col Du Portalet en Hoz d’Jaca. De rit begint en eindigt in het pittoreske stadje Sabiñanigo, gelegen aan de voet van de Pyreneeën in het noorden van Spanje. Over een afstand van 205 kilometer worden de renners tot het uiterste gedreven waarbij de lange route in combinatie met de zware beklimmingen hun tol zullen eisen. De wedstrijd heeft al een groot stuk wielergeschiedenis geschreven doordat veel etappes van de Vuelta de España ook in Sabiñanigo eindigden en de route meermaals gebruikt werd in de Tour de France.

 

 

Vijf jaar geleden, in 2014, kreeg ik voor mijn deelname aan deze wedstrijd nog een gouden medaille. Ik genoot van elke minuut. Dit jaar was ik enkel de chauffeur. Mijn chirurg had mij  aangeraden een jaar lang niet aan wedstrijden deel te nemen om mijn nieuwe heup de kans te geven zich goed te kunnen herstellen. Onze goede vriend Martyn Stone deed voor de eerste keer mee en Mathew en Harry namen beiden vorig jaar al deel. Meer dan 18.000 mensen meldden zich aan voor één van de 12.000 beschikbare plaatsen. Via verschillende contacten en een vriend die in de Pyreneeën vlak naast het parcours enkele “Guest Houses” heeft, heb ik voor de jongens plaatsen kunnen bemachtigen. Op vrijdagochtend 21 juni om 6 uur vertrokken we met z’n vijven (Martyn, Martin, Mathew, Harry en ik) vanuit Quesada en reden 700 kilometer naar Sabiñanigo. Toen we om 14 uur aankwamen, gonsde het in de stad al van de fietsers, auto’s en bestelwagens beladen met fietsen. Ze waren allemaal onderweg naar het registratiekantoor of hun accommodatie. Bij de registratie ontvingen we de wedstrijdnummers, een chip die de tijd zou registreren, een Quebrantahuesos 2019 wielertrui en verschillende andere sponsorgiften in de goodie bags.  We liepen door het gebied, keken naar alle merchandising-kraampjes en maakten de gebruikelijke foto’s op de verschillende plaatsen in de stad. Daarna gingen we terug naar de minibus en reden 25 kilometer naar onze accommodatie in de stad Panticosa waar we Chris, onze huisbaas, ontmoetten. Hij leidde ons in het dorp rond, gaf ons onze sleutels en deelde het tijdsschema mee. We maakten onze fietsen klaar, namen een biertje, iets om te eten en kropen vroeg in ons bed.

 

 

Na het ontwaken, vroeg in de ochtend om 4.30 uur, reden we terug naar Sabiñanigo. We parkeerden onze auto en laadden de fietsen uit vooraleer we ons naar het aangewezen vertrekpunt begaven. Dit is een uitzonderlijk goed georganiseerd evenement waarbij alle renners starten in hun toegewezen startgebied. Onze twee jongste renners startten in het gebied 1000-2000 omdat ze beiden vorig jaar goud gewonnen hadden. Martyn startte in het gebied 9000-10000. Er waren allerlei soorten fietsen en evenveel mensen vonden hun weg naar hun specifiek startpunt waar je volledig ingesloten werd en niet meer in staat was om te bewegen. Helikopters en drones vlogen boven de start om het evenement op beeld vast te leggen toen om 7.15 uur het startschot weerklonk. Het weer was bewolkt maar de temperatuur was perfect. Met 12.000 renners aan de start duurde het meer dan 55 minuten vooraleer iedereen de startlijn overschreden had. De jongste renners wisten wat hen te wachten stond en hadden het hele jaar door voor deze gebeurtenis hard getraind. Martyn was minder op de hoogte van wat nog komen zou. Het was hard werken met de zeer steile beklimmingen, extreem snelle afdalingen en scherpe bochten. Het zou dan ook niet lang duren vooraleer iedereen vermoeide benen en bezwete hoofden had. Dat is waar we bij Cyclogical op trainen. Na het verlaten van de stad Sabiñanigo waarvan ze dachten dat het eeuwig duurde, waren ze al snel op het glooiende platteland. Ze konden zich niet sneller bewegen dan de groep waarin ze vastzaten. De eerste 20 kilometer was relatief vlak. Uiteindelijk kregen ze de kans om zich te settelen. Na 37 kilometer kwamen ze bij de eerste echte klim van de dag. Dit was Col Du Somport, een redelijk gemakkelijke en aangename klim over een afstand van 18 kilometer, vergelijkbaar met de klim van Albatera naar Honón De Las Frailes. De temperatuur was op dat ogenblik ongeveer 10 graden. De zon begon er net door tekomen waardoor de temperatuur begon op te lopen. Op de top van deze klim lag de Franse grens en de eerste grote water- en voedselbevoorradingsplaats maar beide jongens bleven verder gaan want ze hadden hun eigen voorraad water bij om geen tijd te verliezen. Toen ze de waterbevoorradingspost passeerden, zagen ze meer dan 1.000 mensen wachten om te kunnen bijtanken. Daarna begonnen ze aan de eerste grote afdaling van de dag. Deze was extreem steil. Veel renners remden niet tijdig voor de bochten waardoor ze tegen de afrastering botsten. De renners haalden snelheden van 70 tot 80 kilometer per uur. Mathew haalde zelfs 99 kilometer per uur en Harry 85 kilometer per uur. Na deze afdaling en vele ongevallen later ging de wedstrijd tegen een goed tempo verder. Nu splitsten Mathew en Harry zich en deden elk hun eigen ding. Ook de omgeving begon te veranderen. De valleien waren weelderig en de bomen groen. De wegen werden smaller naarmate ze een groot bosrijk gebied naderden dat het begin aangaf van de gevreesde Col Du Marie Blanque. Dat is een klim van 12 kilometer met kleine hellingen en een stijgingspercentage van 7%. Na 4 kilometer steeg de stijgingsgraad tot 15%. Er waren geen grote bochten om langs de buitenkant te kunnen nemen. Tevens was het onmogelijk om te zigzaggen. De weg werd versperd met renners die te voet gingen, politieofficieren en motards. De andere renners probeerden om voorbij te steken. Langzame fietsers slingerden over de weg waardoor het voor de anderen extreem moeilijk werd om in te halen en dit terwijl het klimmen alsmaar verder ging. Toen ze de top van de Marie Blanque bereikten, zwaaiden honderden toeschouwers met vlaggen en schreeuwden aanmoedigingen. Net voor de afdaling was er weer een water- en voedselbevoorradingsplaats waar opnieuw veel renners stonden aan te schuiven. De afdaling was deze keer veel technischer dan de Somport en veel bochtiger maar wel korter. Al snel werd de weg terug vlakker en eindigde in een enorme weelderige groene weide met een fantastisch zicht en een druk bezochte voedselbevoorradingsplaats.

 

 

De volgende belangrijke klim was de Col Du Portalet die relatief gemakkelijk begon maar al snel overging in een stijgingspercentage van 8% over een vrij lange afstand. Daarna werd het even terug vlakker om daarna terug te klimmen met een percentage van 8%. Op zich was het geen bijzonder zware klim maar de temperaturen waren ondertussen gestegen tot 25 graden wat het toch lastiger en moeilijker maakte. Het landschap was fantastisch. Plots werd het erg zwaar. Elke kilometer werd gemarkeerd met palen die de reeds beklommen en de nog te beklimmen hoogte aangaven. Dat was even demotiverend maar hoe dan ook ze gingen gewoon door. Vanaf een afstand van 2 kilometer konden ze de top al zien. Alleen, die 2 kilometer leek eeuwig te duren. Toen ze de top naderden, was er opnieuw een enorme menigte langs beide kanten van de weg die iedereen motiveerde en toejuichte. Dat was voor de renners een aanmoediging om de eindstreep van de Col Du Portalet te halen. Na de afdaling van 5 kilometer bereikten ze een mooi klein dorp met skiliften en opnieuw een waterbevoorradingsplaats. Op dit punt hadden ze 150 kilometer afgelegd. Door het grote aantal renners die hier halt hielden, duurde het ongeveer 5 minuten om de voorraad water aan te vullen. Na nog een lange afdaling werd de weg vlakker en kregen de jongens de kans om een beetje te recupereren. Ze kwamen terug in het ritme en passeerden honderden vermoeide en uitgeputte fietsers.

 

 

Na de volgende 20 kilometer werden ze over een secundaire weg geleid die eigenlijk meer op een landweg leek. Het wegdek verslechterde en plotseling begonnen ze heel snel te klimmen. Dit was het venijn in de staart waar iedereen hen voor gewaarschuwd had. Het was de Hoz d’Jaca van slechts 2 kilometer met een stijgingspercentage van maar liefst 13%. Het was geen mooie klim maar wel een erg steile. Het was zeker en vast de langste 2 kilometer van de dag. Veel renners waren uitgeput tegen de tijd dat ze dit punt bereikten en dat was het moment waar Harry en Mathew een voorsprong konden nemen. Van hieruit was het alleen nog maar bergafwaarts richting Sabiñanigo. Ze reden de stad binnen via een lang stuk vlakke weg waar ze een goed tempo konden opbouwen. De sfeer was uitgelaten met duizenden mensen langs de straten inclusief Martin en ikzelf. Wij hadden ondertussen een geweldige babbel gehad bij verschillende koffies. Iedereen juichte de renners toe toen ze de eindstreep naderden. Mathew passeerde als 680ste de eindstreep met een fantastische tijd van 6 uur 27 minuten. Harry kwam niet veel later en eindigde op een 1422ste plaats met een tijd van 6 uur 49 minuten. Beiden behaalden een gouden medaille. Martyn vloog over de finish met een tijd van 8 uur en  57 minuten en behaalde hiermee een zilveren medaille. Een uitstekende prestatie voor de jongens. Vooral voor Martyn omdat het zijn eerste Quebrantahuesos was. Dit was voor hem een geweldige ervaring, niet alleen voor de wedstrijd maar ook de sfeer en vooral het aantal mensen die hier samen kwamen met hetzelfde doel. Dit was een buitengewoon goed georganiseerd evenement en we kijken nu al uit naar het evenement van volgend jaar.

 

 

Team “Cyclogical” komt elke dinsdag- en donderdagavond om 17.30 uur en op zondagochtend om  8.00 uur bij elkaar en we rijden 90 tot 120 kilometer tegen een gematigd tot snel tempo. Dus als je zin hebt in een uitdaging, doe gerust mee. Wil je je conditie, rijvaardigheid en snelheid verbeteren en je hebt zin in een nieuwe groep vrienden om mee te trainen, waarom ga je dan niet mee en probeer het eens of bel Gary op 0031 637 487 377.

 

 

 

 

Leer klimmen als een prof

 

Klimmen is niets meer dan zoveel mogelijk vermogen produceren met een zo laag mogelijk lichaamsgewicht. Het heeft alles te maken met de verhouding van kracht tot gewicht. Hoe hoger het vermogen, hoe sneller je de berg oprijdt. Het beste om dit te bereiken is hard trainen en het vetpercentage van je lichaam zo laag mogelijk houden. We praten allemaal wel over klimmen als een professional maar in de realiteit zijn er maar weinigen onder ons bereid om een aantal fijne dingen in het leven op te geven of in die mate te trainen zoals de Chris Froome’s van deze wereld.

 

 

In het professionele wielrennen zijn de achterblijvers een beschermd groepje rijders die achteraan rijden en voortgetrokken worden door een groep die de “trekkers” genoemd worden. We kennen allemaal de voordelen van voorttrekken op een vlak parcours. Wel, hetzelfde principe werkt ook op hellingen tot 6 percent, zij het in mindere mate. Het juiste tempo is het belangrijkste aspect bij het beklimmen van een heuvel. Ik heb vaak mensen gezien die te snel van start gingen waardoor hun krachtverhoudingen niet meer juist waren. Eigenlijk zou de krachtgrafiek geleidelijk aan moeten stijgen, beginnend met een kracht van 20 tot 30 watt onder de drempel en eindigend net daarboven. De perfecte klim plannen is zowel een combinatie van slim plannen en zware training. Ik heb veel renners zien afhaken omdat ze niet wisten hoe een klim te plannen of ze kregen onjuiste informatie over de lengte en het verloop van een klim en zijn niet in staat om zichzelf het juiste tempo op te leggen of hun inspanning correct te meten. Als je de route op voorhand kent, is het ook gemakkelijker om te beslissen wat je moet meenemen. Bijvoorbeeld: je gaat een steile heuvel oprijden en helemaal bovenaan is er een eet- en drankgelegenheid. Het zou in dat geval gek zijn om twee volle flessen water mee te nemen wetende dat een halve fles water voor goed gehydrateerd persoon moet volstaan. Een volle waterfles van 750 ml inclusief houder wegen meer dan het hele frame van een Pinarella F10. Hetzelfde is van toepassing als een lange klim aan het einde van de rit ligt. Is het dan echt nodig om twee volle flessen mee te slepen? Als dat niet het geval is, giet het dan weg  of nog beter, giet het over je hoofd op een warme dag.

 

 

 

Voedsel is nog een ander aspect waarop je je kan focussen tijdens het klimmen. Veel mensen vullen hun zakken gretig met verschillende gels en repen. Deze renners lijken zelf op een gevulde winkeltas en al wat niet opgegeten werd, moet terug mee naar huis genomen worden. Het gewicht van de fiets verlagen is een gemakkelijke opdracht. Los van de flessen en het voedsel kan dit bereikt worden door lichtere wielstellen, lichtere frames en andere lichtere onderdelen. Het verplaatsen van een zwaarder wiel kost meer moeite dan wat dan ook op je fiets inclusief jezelf. De perfecte manier om gewicht in jouw voordeel te gebruiken is om al de beklimmingen te doen op een zware stalen of aluminiumfiets, een mountainbike dus. Daardoor maak je de training zwaarder. Dus wanneer je dan overschakelt op een carbonfiets, wordt het gemakkelijker. Terwijl keramische lagers enerzijds handig zijn, moeten ze het anderzijds opnemen tegen cheeseburgers en chips die in je lichaam zitten. We willen maar zeggen dat het beter is voor je portemonnee en je gezondheid om op lange termijn gewicht te verliezen dan alles te investeren in het gewicht van je fiets. Bij een grote klim zoals deze van de Alpe D’ Huez kost elke kilogram gewicht je 45 seconden. Je kan een fortuin uitgeven aan een lichtgewicht fiets maar het is veel gezonder om zelf wat lichaamsgewicht te verliezen. 

                                      

 

Het gewicht verminderen van je lichaam en fiets is efficiënter dan de aerodynamica. Dus, een goede trainingssessie bestaat uit het vinden van een drie kilometer lange heuvel met een stijgingsgraad van ongeveer 5 tot 6%. Fiets van beneden naar boven met 1 been en doe tussen de 50 en 100 omwentelingen per been. Bekom van de rit terwijl je terug naar beneden fietst. Voor de volgende klim rijd je tot aan de top in een lage versnelling. Je kan opnieuw bekomen terwijl je naar beneden fietst. De derde klim doe je volledig rechtstaand op de pedalen. De weg naar beneden kan je weer bekomen om vervolgens tegen volle snelheid terug naar de top te fietsen. Dit zal ongeveer een uur in beslag nemen. Dus, als je een uurtje tijd over hebt, is dit een betere trainingssessie dan fietsen zo ver als je kan. Het belangrijkste is om te genieten van je rit en training. We wensen je het allerbeste toe.

 

 

Het team “Cyclogical” komt elke dinsdag- en donderdagavond om 17.30 uur en op zondagochtend om 8.00 uur bij elkaar. We rijden ongeveer tussen de 90 en 120 kilometer tegen een gematigd tot snel tempo. Dus heb je zin in een uitdaging kom gerust langs en fiets mee. Wil je je conditie, rijvaardigheid en snelheid verbeteren en wil je ook een nieuwe groep vrienden leren kennen om mee te trainen, waarom ga je dan niet mee en probeer het eens een keer of bel Gary 0034 637 487 377.

 

 

 

Fietsen in de Sierra Espuña

 

Het regionale park “Sierra Espuña” is verreweg het gebied met de meest uitzonderlijke natuurlijke schoonheid in Murcia en het is tevens ook het eerste beschermde natuurgebied in Murcia. We komen hier gemiddeld drie tot 4 keer per jaar om over de geweldige paden en wegen te fietsen. De Sierra Espuña heeft trouwens ook al een aantal keer deel uitgemaakt van de Ronde van Valencia en de Ronde van Spanje. Het is er fantastisch klimmen in de heuvels.

 

 

Normaal gezien rijden we met de auto met onze fietsen op de bagagedrager. We parkeren aan de rand van Alhama de Murcia bij een mooie, kleine Spaanse Tapasbar, genaamd “Restaurant Ora” . Hier nuttigen we onze gebruikelijke koffie en tostada vooraleer we onze fietsen van de bagagedrager nemen en beginnen aan de grote monsterlijke klim.

 

 

We beginnen tegen een rustig tempo zodat iedereen over een afstand van ongeveer 1 kilometer nog een beetje met elkaar kan praten. Daarna beginnen we snel geleidelijk aan te klimmen. Al vrij snel wordt het steiler en steiler en stoppen we met babbelen. Onderweg naar de top passeren we verschillende parkeerterreinen, barbecuegebieden en veel paden die zowel geschikt zijn om te wandelen als om te fietsen. Overal zien we familie’s fietsen, hardlopen, wandelen, barbecueën en eigenlijk gewoon genieten van dit uitgestrekte nationale park. Los van dit alles, gaan wij door. Na ongeveer 45 minuten passeren we het centrale punt met het restaurant en groot parkeerterrein waar we gewoonlijk stoppen tot iedereen weer bij elkaar is om onze tocht naar beneden aan te vatten. Maar nu blijven we klimmen en komen we aan het begin van 26 geweldige haarspeldbochten. Je kan naar beneden kijken om te zien hoe ver je voor de rest van de groep rijdt of je kan omhoog kijken om te zien hoe ver je achteraan hangt. Het gemiddelde stijgingspercentage is hier 8 tot 10%. We blijven klimmen en klimmen totdat het stijgingspercentage uiteindelijk nog slechts 4% bedraagt en we uiteindelijk bij het uitkijkpunt aankomen. Aan het uitkijkpunt zijn gewoonlijk veel mensen die hier even halt houden om foto’s te nemen waaronder ook wij. De uitzichten zijn adembenemend en je kan mijlenver zien.

 

 

Na een snelle stop van 5 minuten zijn we alweer aan het klimmen. Deze keer zijn de stijgingspercentages 15 tot 18% over een afstand van 5 kilometer tot aan het militair observatie punt. Dat is een omheind gebied dat streng gecontroleerd wordt. We fietsen tot aan de poort om nog meer foto’s te nemen. Deze keer voel je je echt op de top van de wereld en soms kijken we zelfs boven de wolken uit.

 

 

De tocht naar beneden gaat tegen een behoorlijk tempo, langs de auto’s die proberen de strakke haarspeldbochten te nemen. Iedereen daalt af tegen zijn eigen tempo. Het duurt meestal ongeveer 30 minuten om terug aan “restaurant Ora” aan te komen. We krijgen een grote tafel in de zon toegewezen en bestellen tapas en bier alvorens terug naar huis te gaan.

 

 

Dit is een briljante doch zware rit. Als je wil kan je nog extra kilometers toevoegen door bij het afdalen een andere route te nemen. Of je kan de gewone route naar beneden nemen en via de kleine weggetjes via Mula, Pliego, Archena, Fortuna, La Murada, Orihuela en Hurchillo naar Quesada fietsen. Als je het nog niet eerder gedaan hebt, waar wacht je dan nog op. Geef er een lap op!

 

 

Gary en Lynn zijn bereikbaar bij Cyclogical in Quesada van 9.30 – 17.30 uur van maandag tot vrijdag en van 10 – 14 uur op zaterdag op je te helpen en bij te staan met al jouw vragen en vereisten over fietsten.

Bel 0034 637 48 73 77 of www. Cyclogicalcostablanca.com of zoek ons op facebook.

 

 

 

 

Voorstelling La Vuelta 2019

 

Woensdag 19 december, Harry en ik werden als gasten uitgenodigd op de presentatie van La Vuelta 2019 in het Auditorio de la Diputación in het centrum van Alicante. Dit wordt de 74ste editie van La Vuelta. We kwamen stipt om 19 uur aan, toonden onze toegangspasjes aan de steward die bij de deur stond en begaven ons naar de grote foyer waar iedereen opgewacht werd. Na een paar handdrukken en een foto of twee begaven we ons naar de grote zaal. De presentatie begon om 19u30 met een 15 minuten durende video die alle etappes toonde die de afgelopen jaren aan de Costa Blanca plaats vonden. Er waren veel toespraken van verschillende mensen waaronder Simon Yates, de vorige winnaar van La Vuelta.

 

 

 

Het was zijn eerste grote overwinning met de Spanjaard Enric Mas op de tweede plaats en de Colombiaan Miguel Lopez op de derde plaats. Simon vertelde over zijn ervaringen en de etappes van vorig jaar (het enige deel van de avond dat in het Engels was). Vervolgens werden de 21 etappes van La Vuelta 2019 voorgesteld. De belangrijkste etappe voor ons was de start, een 18 km lange ploegentijdrit startend aan Las Salinas in Torrevieja op zaterdag 24 augustus. De laatste etappe is 105 km gaande van Fuenlabrada naar Madrid op zondag 15 september.

 

 

 

Dit jaar zijn er 59 beklimmingen. Dat zijn er 13 meer dan vorig jaar. Een bergachtige tweede etappe begint in Benidorm en gaat terug richting Calpe. Het was geweldig om alle etappes te horen en te zien op een groot scherm. Het was eveneens geweldig om ook alle Spaanse toprenners waaronder Contador, Valverde, Rodriuez te zien en te horen speechen. Het hele team van Valverde was daar om hem te ondersteunen. Het was fantastisch om zoveel mensen op dit evenement te zien. Iedereen die ook maar iets met wielrennen te maken had was hier. Het was formidabel om voor dit evenement uitgenodigd te worden. En arme Harry, hij moest de hele avond voor mij vertalen. Een goed georganiseerde avond. We kijken uit naar een goed georganiseerde 74ste editie van La Vuelta 2019.

 

 

 

 

 

 

Costa Blanca Benidorm WCT Marcha 2018

 

Op zaterdag 27 oktober was het zeer koud, 15 graden, toen we elkaar ontmoetten en om 5.00 uur de winkel verlieten op weg naar het Terra Natura Themapark in Benidorm voor de 1ste Benidorm WCT Marcha. Bij aankomst parkeerden we in de Terra Natura parkeergarage en begaven ons naar het hotel voor de registratie. Na het ophalen van onze rugnummers, goodiebag, enzoverder, zochten we een café/restaurant. Al snel ontdekten we dat dit er niet was. Er was enkel de eetzaal van het hotel. Dus we grepen deze kans en liepen binnen voor een tas koffie. We hadden geluk dat we snel een tas koffie en cake konden bemachtigen. Vele anderen wilden ook hun geluk beproeven maar werden vriendelijk verzocht de eetzaal te verlaten omdat ze geen hotelgasten waren. Terug naar de auto’s, fietsen klaargestoomd en dan richting start voor het startschot van 7.30 uur.

 

 

We waren met 9 renners die deelnamen aan deze Sportif. Het was de eerste wedstrijd die ik moest laten vallen omwille van mijn heupproblemen en omdat ik niet in staat was om tijdens het klimmen recht op de pedalen te staan. Het was een tocht van 153 kilometer met 3600 meter klimmen. Met veel pijn in het hart besloot ik om de jongens te laten gaan en voor hen te supporteren wat even goed was.

 

 

 

Om 7.30 uur vertrokken ze richting het centrum van Benidorm voor een 10 kilometer lange lus rond het centrum om daarna terug voorbij het hotel te passeren richting Finestrat voor de eerste klim van de dag (4 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 5%). Het begon juist te regenen. Na Finestrat reden ze verder naar de Tudons, 12 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 12% wat kenmerkend is in veel Vueltas. Ik had me net in een comfortabele stoel genesteld met een tas koffie toen mijn telefoon rinkelde. Het was Harry. Hij zat achteraan in de ambulance met Hypothermia wat niet verwonderlijk was met een temperatuur van 7 graden die aanvoelt als 0 graden en dat in combinatie met hevige regen. De ambulancier kon hem niet meenemen omdat er meerdere mensen waren die verzorging nodig hadden en Harry vroeg of ik hem kon ophalen. Dus, daar ga ik om Thunderbird One te hulp te schieten. Toen ik richting Finestrat reed, kruiste ik fietsers met rugnummers die terug richting het hotel reden, eerst een paar, dan nog enkele en daarna zelfs meerdere groepen. Ik heb waarschijnlijk meer dan 200 fietsers gekruist waaronder een paar professionele renners die allemaal terugreden en er behoorlijk bevroren uitzagen. Vele renners, waaronder Graham en Richard hadden hun toevlucht gezocht in plaatselijke bars en restaurants. Ik herkende hun fietsen terwijl ik passeerde. Het kostte me meer dan anderhalf uur om tot bij Harry te geraken die al meer dan 60 kilometer afgelegd had en de Tudons al bereikt had. Harry stond nu aan een waterbevoorradingsplaats bij Daniel die ook moest opgeven. Ik gaf elk van hen een deken om warm te blijven. We hadden juist de waterbevoorradingsplaats verlaten toen Moth belde om te zeggen dat hij een dubbele lekke band had en niet meer verder kon. Dus, wij weer op weg om hem te helpen. Na nog eens 50 kilometer hebben we Moth opgepikt en met z’n vieren dronken we koffie in een plaatselijk dorp zodat iedereen zich kon opwarmen. Ondertussen was het gestopt met regenen maar er waren niet veel renners meer over. Na de koffie reden we terug via de Col de Rates zodat we eerst waren en voor de finish terug aan het hotel waren. De renners bereikten de finish alleen, per twee maar niet in grote groepen en met heel weinig sprintjes. Iedereen wou over de eindstreep komen maar vooral warme kleding aantrekken. Van onze 9 jongens haalden alleen Alan Quearns, Dom TJ, Paul Cameron en Steve Buckley de finish. Zij ontvingen hun welverdiende medailles.

 

 

Steve Buckley’s wederhelft Julie Hipkiss begon 3 jaar geleden met Lynn te fietsen op Hybrid-fietsen. Vorig jaar besloot ze de overstap te maken naar een racefiets. De meeste dagen fietst ze met haar racefiets en ondertussen is ze een sterke fietsster geworden. Met succes heeft ze reeds 3 grote Sportifs voltooid en niet alleen startte ze deze in Benidorm, ze trotseerde de verraderlijke weersomstandigheden en ging verder waar anderen afhaakten. Ze was trots op haar medaille. Goed gedaan, Julie! We nemen allemaal ons petje voor jou af. Van de 460 starters bereiken er slechts 175 de eindstreep. Achteraf gezien hadden de organisatoren het evenement moeten annuleren. 800 renners, inclusief de 3 uitgenodigde professionele renners, haakten de week ervoor al af toen ze aankondigden dat de tocht niet over volledig afgesloten wegen liep. Op naar de volgende Marcha op zondag 18 november. Laten we hopen dat de zon schijnt.

 

 

 

 

De Cresta de Gallo 2018 met de e-bike

 

Zondag 2 september 5u15. Mijn wekker gaat af en als een speer vlieg ik uit mijn bed. Even de tanden poetsen, gevolgd door een scheerbeurt en een kopje thee voordat ik me naar de garage begeef. Daar pik ik mijn fiets en kit op die klaar staan om in de bestelwagen te laden. 5 minuten later sta ik buiten aan Moths appartement waar hij al op me staat te wachten. Daarna pikken we Harry op die ook al buiten staat. Al snel zijn we op weg naar de Cresta de Gallo in Murcia waar we met z’n drieën geregistreerd zijn in de Marcha van dit jaar.

 

 

Dit is één van de kortste wedstrijden in Spanje. Het gaat over een warming-up op een vlak stuk gedurende 6 kilometer gevolgd door een klim door het bos naar het klooster dat Fuenta Santa genoemd wordt. Sommige delen van de klim hebben een stijgingspercentage van 20%. Omdat ik erachter ben gekomen dat ik artritis heb in mijn rechterheup en een heupprothese nodig heb, heb ik dit jaar moeite gehad om de jongens te kunnen bijhouden. Dus besloot ik om voor deze wedstrijd de Pinarello Nytro e-bike te nemen. Het is een understatement om te zeggen dat dit een gemakkelijke oplossing was. Gedurende de warming-up reden we met een snelheid van 40 kilometer per uur. Het kostte me moeite om deze snelheid aan te houden omdat alle e-bikes beperkt zijn tot 25 kilometer per uur en zijn gewicht van 13 kilo speelde ook niet in mijn voordeel. Op het ogenblik dat we de voet van de heuvel bereikten, had ik al tussen de 70 à 80 renners voor me en slechts 4 achter me. Ik schakelde de hulp van de batterij in en onmiddellijk sprong ik naar voren waardoor ik het peloton kon inhalen. Het duurde dan ook niet lang vooraleer ik ze met 2 tot 3 tegelijkertijd voorbij reed. Binnen de 6 minuten had ik de hele groep ingehaald behalve 2 semi-professionals die vlak achter de auto reden die het tempo aangaf. Ondertussen klopte mijn hart tegen 180 per minuut en ik reed zo snel ik kon in zittende positie omdat het wegens mijn heupprobleem momenteel te moeilijk is om recht op de pedalen te staan. Ik nam een snelle drink en passeerde de twee leiders die niet konden geloven dat ze werden ingehaald. De wagen die het tempo aangaf moest versnellen en ik volgde hem. Toen we de top van de eerste bergkam bereikten, zakte de weg terug naar beneden. Plotseling viel de trapondersteuning weg en ik duwde als een gek om de 40 kilometer per uur te blijven halen. Ik zat goed vooraan en keek voortdurend in mijn spiegel om te zien of er iemand naderde. Ik bereikte het 1 kilometer merkteken en gaf alles wat ik had. Ik duwde de fiets met een snelheid van 22 kilometer per uur tot aan de finishlijn met het gejuich van de menigte. Ik had geen energie meer in mijn lichaam om nog sneller te gaan. Als eerste kwam ik aan met een voorsprong van ten minste 1 kilometer en was doodop. Dit was de eerste wedstrijd die ik tegenkwam waar e-bikes toegelaten waren. Er was geen trofee voor de winnaar van de e-bike-klasse maar dat kon me niet schelen. Ik was de eerste die over de finish ging en ik voelde me als een gelijke ten opzichte van de rest, een 57-jarige op een e-bike die het opneemt tegen de 19-30 jarigen. Er waren niet veel leeftijdsgenoten die aan dit evenement deelnamen omdat de meesten het te moeilijk vonden. Moth eindigde als 10de en Harry werd 15de. Ze deden het beiden opmerkelijk goed. Hun harde training en toewijding werpt zijn vruchten af. Hopelijk slagen we erin om ze volgend jaar in het Spaanse racecircuit te krijgen. Hopelijk heb ik dan een nieuwe heup en stap ik terug op een normale Pinarello. Voor iedereen die eraan denkt om naar een e-bike over te stappen, geloof me, het is een stap vooruit. Je kan langer fietsen en het maakt fietsen nog leuker. Als iemand van jullie dit leest en een e-bike overweegt, bel dan naar Cyclogical om Lynn of mij te zien en we kunnen een proefrit regelen op de Nytro. 

 

 

 

28e editie Miguel Indurain wedstrijd 2019

 

Vrijdag 19 juli 2019, vier van ons waaronder onze monteur Harry Morrow, Martyn Stone en Mathew Moth Robertson vertrokken aan de winkel om 5.30 uur. We waren klaar voor een 700 km lange tocht naar Pamplona in Navarra waar we uitgenodigd waren voor de Pinarello roadshow 2020 en de 28ste editie van de Miguel Indurain wedstrijd. Het was vroeg opstaan en een lange reis maar zonder problemen en weinig verkeer kwamen we om 13.00 uur veilig aan in ons hotel. Onmiddellijk merkten we het verschil in temperatuur. Het was hier veel kouder. Dit jaar hadden we een ander hotel midden in het centrum van de stad, geweldig! We namen de fietsen uit het busje en checkten in. Daarna gingen we naar de eetzaal voor de lunch. We waren uitgehongerd. Na de lunch reden we 10 km naar de fabriek van Pinarello net buiten Pamplona waar we door het personeel als royals behandeld werden. We kregen kaas, wijn en een rondleiding door de fabriek voordat we het opwindende nieuwe 2020 Pinarello-assortiment zagen, inclusief e-bikes, de herboren Prince en de nieuwe F12 superbike. Alle verdelers kregen een 2020 model Pinarello Gan Disk met Ultegra DI2 groepset speciaal ontworpen voor het evenenment en die een van ons tijdens de wedstrijd moest gebruiken samen met een speciaal truitje en broek. We hebben een goed gesprek gehad met de Pinarello-medewerkers en kwamen meer te weten over het design van de Dogma F12 waarin Team Ineos (voorheen Team Sky) zal blijven rijden. Om 16.00 uur keerden we terug richting hotel. We wasten ons, kleedden ons om en liepen daarna naar de bar om samen met een drankje de hoogtepunten van de Tour de France te bekijken. De maaltijd vond dit jaar in het hotel zelf plaats. Dat vonden wij fantastisch want dat betekende minder verplaatsingen en meer tijd om te ontspannen. De tafels in de eetkamer waren prachtig gedekt voor het avondmaal dat uit 6 gangen bestond. De Miguel Indurian Pinarello Time Trials fiets en zijn Pinarello racefiets stonden hier tentoongesteld.  Dit waren de fietsen waarmee Indurain reed toen hij de Tour de France won in 1991, 1992, 1993, 1994 en 1995. Gedurende het diner gaf Miguel Indurian een uitstekende presentatie over zijn leven en het fietsen in het algemeen. Ik was blij dat we Harry mee hadden om te vertalen. Om middernacht was het allemaal voorbij en hoog tijd onder de wol te kruipen aangezien we de volgende ochtend vroeg moesten opstaan.

 

 

Het ontbijt was om 6.00 uur gevolgd door een fotoshoot voor het hotel met alle Pinarello-verdelers in Spanje op fietsen van Pinarello. Moth testte de nieuwe Gan Disk DI2. Om 7.00 uur verlieten we het hotel. We fietsen in groep gedurende 30 minuten naar het centrum van de stad in Vallava. Daar werden nogmaals foto’s gemaakt met Miguel Indurain en Pinarello. Vooraleer we ons naar de start mochten begeven, moesten we ons aanmelden, net zoals bij het begin van elke etappe in een wedstrijd. Omdat we uitgenodigd waren door Pinarello, mochten we helemaal vooraan met Miguel starten.

 

 

Dit jaar waren er twee afzonderlijke routes, eentje van 160 km en de andere van 100 km. Harry, Martyn en Moth kozen allemaal voor de korte route. Ikzelf zou in de omgeving een kleine 50 km rondrijden omdat mijn chirurg me geadviseerd had nog niet deel te nemen aan grote wedstrijden. De wedstrijd begon stipt om 8.00 uur en de 4000 renners waren vetrokken. Vooraan en achteraan reden politiepatrouilles. Deze waren ook aanwezig op de meeste kruispunten. De eerste 50-60 km waren de wegen volledig afgesloten. Daarna begon de groep aanzienlijk uit elkaar te vallen. De hele wedstrijd werd ook uitgezonden via een helikopter die het grootste deel van de weg volgde. De groep reed door kleine stadjes en dorpjes. Het was geweldig om alle inwoners te zien juichen. Dit is al 28 jaar een belangrijk evenement in deze streek. Op de route waren 2 beklimmingen van categorie 3 en een klim van categorie 2 met een totale stijging van 1500 meter over een totale afstand van 100 km. De temperatuur steeg nu tot boven de 28 graden, wat geweldig was voor ons. Na 2 uur 58 minuten haalde Harry de einstreep net voor Moth. Dat betekende dat beide jongens gouden medailles hadden behaald in hun categorie. Martyn eindigde in 3 uur 20 minuten wat betekende dat ook hij nog een gouden medaille kreeg. Ik had ondertussen in de verschillende dorpen een tas koffie genuttigd en stond de jongens aan de eindstreep op te wachten. Het evenement werd gesponsord met livemuziek en eten voor de deelnemers. In tenten toonden de sponsors hun fietsen en accessoires. Voor de fietsen was er een beveiligde parking voorzien. Er was gratis eten en drinken en een massage voor iedereen die bereid was om hiervoor in de rij te staan. Hoewel Pamplona twee weken voordien nog overspoeld werd door zware regenval, was het weer nu fantastisch. De prijsuitreiking gebeurde om 16.00 uur en het was pas 12.00 uur ’s middags. We besloten terug naar het hotel te fietsen voor een gin-tonic. We bleven nog een keer overnachten. We laadden onze fietsen al in het busje, douchten, wisselden van kleding en gingen naar een bar in het centrum om naar de Tour de France te kijken. Om 19.00 uur ontmoetten we Steve en Julie Buckley voor een hapje en drankjes. Zij waren op terugweg naar het Verenigd Koninkrijk en hadden ook meegedaan met de wedstrijd.

 

 

Na een geweldige dag ging het terug richting het hotel en ons bed. Zondagochtend stonden we vroeg op om het busje te tanken en te vertrekken. Het was een fantastisch weekend van het begin tot het einde, uitzonderlijk goed georganiseerd. Het was ontzettend leuk Miguel Indurain weer te ontmoeten en ook de kans te kriijgen om met hem te fietsen op die zaterdagochtend. Hij is echt een leuke vent. We zijn trots op Pinarello met hun eigen roadshow en de wedstrijd. Alles verliep soepel en met succes. We kijken allemaal uit naar het evenement van volgend jaar.

 

 

 

Team “Cyclogical” komt elke dinsdag- en donderdagavond om 17.30 uur en op zondagochtend om 8.00 uur bij elkaar. We rijden tussen de 90 en 120 km tegen een gematigd tot snel tempo. Dus heb je zin in een uitdaging, kom dan mee. Wil je je conditie, rijvaardigheid en snelheid verbeteren en heb je zin in een nieuwe groep vrienden om mee te trainen, geef het een kans en contacteer Garry op 034 637 487 377.

 

 

 

 

Shimano fietsonderdelen

 

Shozaburo Shimano richtte in februari 1921 in de stad Sakai, Japan, een bedrijfje op om zelf fietswielen te produceren. Binnen een jaar was hij al enorm gegroeid en tegen 1940 had hij al meer dan 300 werknemers in dienst. Sakai City was een legendarisch smidcentrum dat bekend stond om het maken van zwaarden en geweerlopen. In 2019 is Shimano de werelds grootste multinationale fabrikant van fietsonderdelen met een marktaandeel van 75%. De overige 25% wordt verdeeld onder de Amerikaanse S-ram, Suntour en de Italiaanse Campagnola. Het aantal werknemers bedraagt nu wereldwijd meer dan 12.000 mensen. Ze maken niet alleen fietsonderdelen maar ook visgerei en roeibenodigdheden. Tot 2008 maakten ze ook golfbenodigdheden en uitrustingen voor snowboarding. Dat Shimano in de jaren ‘90 de markt overheerste, was gebaseerd op het feit dat Shimano zich erop focuste om al hun componenten op elkaar af te stemmen. Dat had als resultaat dat als er Shimano-componenten gebruikt werden, de hele fiets met bijpassende Shimano-componenten gebouwd moest worden. Hierdoor kan een fabrikant zoals Shimano meten hoe goed hun eigen producten werken. De concurrenten van Shimano zoals Campagnola, S-ram en Sunrace maken ook eigen ontwerpen maar daarbij zijn de mogelijkheden om componenten te combineren beperkt. In 2007 besloot Shimano echter om naast dubbele bedieningscomponenten ook terug afzonderlijke rem- en schakelcomponenten  beschikbaar te stellen om zo renners tevreden te stellen die willen schakelen met Shimano maar een ander merk van schijfremmen hebben. Shimano maakt nu alle onderdelen/componenten voor fietsen evenals vele accesoires en kleding.

 

 

 

Begin mei reisden Harry en ik met de hogesnelheidstrein naar Madrid om deel te nemen aan onze jaarlijkse Shimano technici training georganiseerd door Macario Spain, de belangrijkste dealer in Spanje voor producten van Shimano. Dit jaar ging de cursus volledig over het Shimano Steps e-bike-systeem. Omdat die dag heel vroeg begon moesten we de avond daarvoor al afreizen en in een hotel overnachten. Bij onze aankomst in het grote magazijn van Macario werden we met koffie en gebak begroet door het Shimano-team. Daarna gingen we rechtstreeks naar de klas om erin te vliegen. We kregen elk een Shimano Steps E-bike en ze lieten zien hoe we deze moesten strippen en opnieuw moesten opbouwen. Na een uitstekende lunch in een lokale tapasbar gingen we verder met het programmeren en tunen van de E-bikes door middel van onze laptops en mobiele telefoons. De Sh